5 intrygujących faktów o Kanale Sueskim

kanał sueski

Kanał Sueski to sztuczna droga wodna łącząca Morze Śródziemne z Oceanem Indyjskim przez Morze Czerwone. Umożliwia bardziej bezpośrednią trasę żeglugi między Europą a Azją, skutecznie umożliwiając przejście z Północnego Atlantyku na Ocean Indyjski bez konieczności opływania kontynentu afrykańskiego. Droga wodna ma kluczowe znaczenie dla handlu międzynarodowego. Z pewnością nie wszyscy wiedzą jakie były początki tego kanału dlatego warto zapoznać się z poniższymi ciekawostkami.

1. Jego początki sięgają starożytnego Egiptu.

Współczesny Kanał Sueski jest tylko najnowszym z kilku sztucznych dróg wodnych, które kiedyś wiły się przez Egipt. Egipski faraon Senusret III prawdopodobnie zbudował wczesny kanał łączący Morze Czerwone i Nil około 1850 roku p.n.e., a według starożytnych źródeł faraon Necho II i perski zdobywca Dariusz rozpoczęli, a następnie porzucili pracę nad podobnym projektem. Kanał został rzekomo ukończony w III wieku p.n.e. podczas dynastii Ptolemeuszy, a wiele postaci historycznych, w tym Kleopatra, mogło podróżować po nim. Zamiast bezpośredniego połączenia oferowanego współcześnie, ten starożytny „Kanał Faraonów” wiłby się przez pustynię do Nilu, który był następnie używany do uzyskania dostępu do Morza Śródziemnego.

2. Napoleon Bonaparte rozważał jego budowę.

Po zdobyciu Egiptu w 1798 roku francuski dowódca wojskowy Napoleon Bonaparte wysłał zespół geodetów w celu zbadania możliwości przecięcia Przesmyku Sueskiego i budowy kanału od Morza Czerwonego do Morza Śródziemnego. Jednak po czterech oddzielnych wyprawach w ten region jego zwiadowcy błędnie doszli do wniosku, że Morze Czerwone jest dużo wyżej niż Morze Śródziemne. Ostrzegali, że każda próba stworzenia kanału może spowodować katastrofalną powódź w Delcie Nilu. Błędne obliczenia geodetów wystarczyły, by odstraszyć Napoleona od projektu, a plany budowy kanału utknęły w martwym punkcie do 1847 r., kiedy zespół badaczy w końcu potwierdził, że nie ma poważnej różnicy wysokości między Morzem Śródziemnym a Morzem Czerwonym.

3. Rząd brytyjski był zdecydowanie przeciwny jego budowie.

Planowanie Kanału Sueskiego oficjalnie rozpoczęło się w 1854 roku, kiedy francuski były dyplomata Ferdinand de Lesseps wynegocjował porozumienie z egipskim wicekrólem w celu utworzenia Kompanii Kanału Sueskiego. Ponieważ proponowany kanał Lesseps miał poparcie francuskiego cesarza Napoleona III, wielu brytyjskich mężów stanu uważało jego budowę za plan polityczny mający na celu podważenie ich dominacji w światowej żegludze.

Lesseps rozpoczął publiczną wojnę na słowa z brytyjskim premierem Lordem Palmerstonem, a nawet wyzwał na pojedynek inżyniera kolei Roberta Stephensona po tym, jak potępił projekt w parlamencie. Imperium Brytyjskie nadal krytykowało kanał podczas jego budowy, ale później kupiło 44 procent udziałów w drodze wodnej po tym, jak pozbawiony gotówki rząd egipski sprzedał jego udziały na aukcji w 1875 roku.

4. Został zbudowany przy użyciu połączenia przymusowej pracy chłopskiej i najnowocześniejszych maszyn.

Budowa Kanału Sueskiego wymagała ogromnej siły roboczej, a rząd egipski początkowo dostarczał najwięcej, zmuszając biednych do pracy za nominalną płacę i pod groźbą przemocy. Od końca 1861 roku dziesiątki tysięcy chłopów używało kilofów i łopat do ręcznego kopania wczesnych części kanału. Postęp był boleśnie powolny, a później egipski władca Ismail Pasza nagle zakazał stosowania pracy przymusowej w 1863 roku.

W obliczu krytycznego niedoboru pracowników Lesseps i Kompania Kanału Sueskiego zmienili swoją strategię i zaczęli używać kilkuset niestandardowych łopat napędzanych parą i węglem oraz pogłębiarek do kopania kanału. Nowa technologia dała projektowi impuls, którego potrzebował, a firma poczyniła szybkie postępy w ciągu ostatnich dwóch lat budowy.

5. Statua Wolności była pierwotnie przeznaczona dla kanału.

Gdy w 1869 roku budowa Kanału Sueskiego zbliżała się do końca, francuski rzeźbiarz Frédéric-Auguste Bartholdi próbował przekonać Ferdynanda de Lessepsa i rząd egipski, by pozwolili mu zbudować rzeźbę o nazwie „Egipt wnoszący światło do Azji” przy jej śródziemnomorskim wejściu. Zainspirowany starożytnym Kolosem Rodyjskim, Bartholdi wyobraził sobie wysoki na 90 stóp posąg kobiety ubranej w egipskie szaty chłopskie i trzymającej masywną pochodnię, która służyłaby również jako latarnia morska prowadząca statki do kanału. Projekt nigdy się nie zmaterializował, ale Bartholdi kontynuował zakupy pomysłu na swój posąg, a w 1886 roku w końcu zaprezentował ukończoną wersję w porcie nowojorskim. Oficjalnie nazywany „Liberty Enlightening the World”, pomnik stał się od tego czasu bardziej znany jako Statua Wolności.

Oceń artykuł



Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.